به اجرة المثل عود كرده و كلمه [ المستحق ] به صيغه اسم مفعول و ضمير نائب فاعلى در آن به [ العمل ] راجع بوده و ضمير در [ له ] به مستأجر اول عود مىكند . قوله : و قد اتلف عليه : كلمه [ اتلف ] به صيغه اسم مفعول و ضمير نائب فاعلى به عمل و ضمير در [ عليه ] به مستأجر اول عود مىكند . قوله : و يتخير فى الرجوع بها : ضمير فاعلى در [ يتخير ] به مستأجر اول و در [ بها ] به اجرة المثل عود مىكند . قوله : لانه المباشر للاتلاف : ضمير در [ لانه ] به اجير راجع است . قوله : لانه المستوفى : ضمير در [ لانه ] به مستأجر دوم عود مىكند . متن : و إن أجازه ثبت له المسمى فيه ، فإن كان قبل قبض الأجير له فالمطالب به المستأجر ، لأن الأجير هنا بمنزلة فضولي باع ملك غيره فأجاز المالك ، فإن الفضولي لا يطالب بالثمن . شرح فارسى : مرحوم شارح مىفرماين : و اگر مستأجر اول اجاره دوم را اجازه داد اجرة المسمّائى كه در آن عقد قرار داده شده از آن وى مىباشد . بنابراين اگر قبل از اينكه اجير آن را قبض كرده باشد مستأجر اول عقد را اجازه دهد طالب اجرت از مستأجر دوم مستأجر اول مىباشد زيرا اجير بمنزله فضولى بوده كه ملك غير را فروخته و سپس مالكش اجازه دهد كه در اين فرض فضولى نمىتواند ثمن بيع را مطالبه كند بلكه مالك بايد از مشترى آن را بستاند از اينرو در مسئله